Mijn vrouw is groepsbegeleider op Nieuw Woelwijck. Vorige week bezocht zij met een van haar bewoners het Ommelander Ziekenhuis. Daar vroeg een verpleegkundige naar haar geboortedatum, maar zij begreep die vraag niet. Mijn vrouw hielp de bewoner met het stellen van twee vragen. Hoe oud ben je? Wanneer ben je jarig? De verpleegkundige kon daarna de geboortedatum ‘berekenen’.

Ik zou het antwoord hebben voorgezegd. Daarom kan het mij na zo’n verhaal ontroeren, dat mijn vrouw zich zo goed kan inleven in de mogelijkheden en beperkingen van de mensen die zij begeleidt. Dat zij door de dag heen zo goed kan inspelen op de vaak moeilijk te herkennen emoties. Dat zij elke bewoner kent en weet welke kleine dingen voor hem of haar essentieel zijn, zodat zij een zo ontspannen mogelijke dag beleven. Zij heeft een passie, of noem het liefde, voor haar bewoners die ik mij moeilijk kan voorstellen.

Daarnaast is er nogal eens een vacature groepsbegeleider bij Nieuw Woelwijck. De professionele en integere wijze waarop zij nieuwe medewerkers inwerkt, wordt enorm gewaardeerd. Als zodanig is zij ook betrokken bij het project Nieuw Woelwijck Gilde.

Dit jaar werd ze 50 jaar.

En elke keer wanneer zij naar haar werk gaat, en haar fiets pakt uit de schuur, kan zij vanuit de tuin van de buren worden uitgescholden. Of ergens onderweg in Midden-Groningen. De rest van haar leven. Enkel omdat zij er bestaat.